Η προσπάθεια αυτή μπορούσε να είναι χρήσιμη αλλά έχει να αντιμετωπίσει μια ιδιότυπη αντιπολίτευση η οποία αποτελείται από κομμουνιστογενή κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ και βέβαια ΚΚΕ). Αλλά και τα άλλα δυο θνησιγενή, το κόμμα του Βαρουφάκη τι είναι; Μήπως το άλλο από την άκρα Δεξιά του Βελόπουλου δεν κινείται στις ίδιες ράγες του εκτός πραγματικότητας κόσμου; Μένει το ΚΙΝΑΛ που πολλές φορές κι αυτό χαρακτηρίστηκε ΚΚΕ του Κέντρου…
Η πραγματικότητα αυτή οδηγεί τον Μητσοτάκη να αισθάνεται μοναξιά αλλά και ένα ρόλο κάπως υπερβατικό. Όμως η κύρια ευθύνη του είναι η υλοποίηση του προγράμματος με το οποίο εξελέγη. Το οποίο δεν πάει κι άσχημα. Αυτό σημαίνει φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία μιας ευρωπαϊκής χώρας.
Από τα δεδομένα αυτά και με ένα ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθούμενο από όλους τους άλλους, να κάνει αντιπολίτευση εκτός τόπου και χρόνου, και να ζητάει, από πού κι ώς πού, συγκυβέρνηση σε διάφορους τομείς, πώς άραγε προέκυψε ο Αποστολάκης;
Υπάρχουν βέβαια πολλές εικασίες.
Η δική μου με την, κάπως παλιά, εμπειρία μου από τη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος λεει πως οι επαγγελματίες πολιτικοί με την καθημερινή τους ενασχόληση με τα κόμματα υπερτιμούν το όλο σύστημα χάνοντας το μέτρο της κοινωνίας. Να καλύψει και το ΣΥΡΙΖΑ…
Μια τέτοια στάση όμως από τη μια δείχνει αυτοπεποίθηση, από την άλλη ανασφάλεια και υπερεκτίμηση των αντιπάλων. (Για να πάμε στα παλιά, έτσι δεν εξηγείται γιατί, π.χ., κράτησε ο Κώστας Σημίτης τον Άκη, μέρες που είναι, τόσα χρόνια σε καίρια υπουργεία;)
Ίσως το μάθημα αυτού του ανασχηματισμού για τον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι ότι είναι πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων και όχι όλων των κομμάτων. Με την υποχρέωση να συνεχίσει να υλοποιεί το πρόγραμμα με το οποίο εξελέγη.
Όσο για τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, αυτή συνήθως είναι η μοίρα όσων υπηρετούν τη χώρα στα πολιτικά αξιώματα με την αξία τους και χωρίς τους κομματικούς συσχετισμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν άξιζε η όντως γόνιμη παρουσία του.
